Sisli bir sabahın kıyısında duruyordu çocuk,
Cebinde yarım kalmış bir hikâye,
Gözlerinde hiç anlatılmamış bir şehir.
Bir kuş geçti üstünden—
Kanatlarında eski zamanların tozu,
Sanki “git” dedi, “yol seni bekler.”
Çocuk yürüdü…
Taş sokaklar anlattı ona geçmişi,
Her adımda başka bir ses, başka bir iz.
Bir kapı buldu sonra,
Üzerinde solmuş bir isim: “Hatıra.”
Tıklattı, içeri girdi usulca.
İçeride bir kadın vardı,
Saçlarında akşamın rengi,
Gülümsedi: “Geç kaldın,” dedi,
“Oysa hikâye seni bekliyordu.”
Çocuk anladı o an—
Kendi masalının kahramanıydı aslında,
Ve her şiir, biraz yürümekti kaderine doğru.
Dışarı çıktığında sis dağılmıştı,
Güneş, yeni bir sayfa gibi açıldı önünde.
Cebindeki yarım hikâye anlamlanmıştı artık.
Ve rüzgâr fısıldadı:
“Her yol bir şiirdir,
Her insan kendi öyküsünü yazar…”