Kimi bakar, görmez.
Kimi düşünür, bilmez.

Kimi der:
“Aklını kullan, hakikat orada.”

Kimi der:
“Gördüğün, denediğin gerçektir.”

Kimi der:
“Akıl bilir, unutma.”

Ve hakikat—
hepsinde biraz vardır.

Ama kimse tam taşıyamaz bütünü,
bir parçadır herkesin elinde.

Kimi eksiltir görerek dünyayı,
kimi çoğaltır susarak kendini.

Kimi bir sözü hakikat sanır,
kimi hakikati sözden sakınır.

Ve insan—
en çok kendini anlamakta yorulur.

Kimi bakar, görmez.
Kimi bilir, sezmez.

Oysa belki de hakikat,
ne yalnız akılda,
ne yalnız gözde—

ikisinin arasındaki ince kovukta.