Ne sabahın soğuğu,
ne de akşamdan kalanım.
İçim yıkılmış bir şehir:
boş meydanlar,
suskun saatler,
unutulmuş sokaklar.
Ne bir şarkı vardı,
ne de umut.
Ellerim boştu,
yine de ağırdı.
İnsan bazen
taşımadığı şeylerle yorulur.
Bir gün,
belki sabah,
ya da gecenin en karanlığında,
kendimi yeniden kurarım:
bir şiir gibi,
bir isyan gibi,
bir insan gibi.