Bir zamanlar
insan, sadece insandı.
Sınırlar uzaktı,
kapılar açıktı,
yollar birbirine çıkar,
yüzler birbirine bakardı.
Sonra
vicdan
ve hak
el verirdi insana—
dil sormaz,
kimlik aramazdı.
Birlik,
bir söz değil,
bir duyguydu.
Sonra gökyüzü çatladı.
Kötülük, soykırımcılarla özdeş,
uçakları ve gemileriyle geldiler,
tepeden tırnağa ölüm saçarak.
Savaş açtılar önüne gelene,
Ve değer bildiklerimize.
Sözler ağırlaştı,
kalpler daraldı.
Kapılar kapandı,
yollar sustu,
yüzler gölgelendi.
Her şey değişmede
Birgün İçten içe
yılgınlık,
özlem biriktirir
eski günlere.