Her şey değişmede…
Akar gider nehir,
altından köprülerin
Durmaz!
Köpürür, durulur, bulanır ama durmaz.
Sen,
elinde bir eski fırça,
yüzünde bir avuç kederle baktığında aynaya;
gördüğün yüz değil, geçmiştir.
Yalnız kalmış bir şehirdir şimdi kalbin.
Sokaklarında lambalar küs,
meydanlarında heykeller dilsiz.
Arar kuşluk vakti,
serin bir rüzgarın peşine düşüp arar!
Bulur da bulmasına…
Lakin mesele şuradadır:
Ne arayan aynıdır artık,
ne de aranan.
